شمارهٔ ۲۸۲
چو میرم در هوایت کاشکی خاک درت گردمگهی با گردبادی خیزم و گرد سرت گردم
شود بر پهلویم هر استخوانی خنجری هر گهز پهلویی بپهلویی بیاد خنجرت گردم
دران حالت که آن شمع بتان را گرد سر کردیبگو حال من ای پروانه قربان سرت گردم
برآمد جان شیرینم ز حیرت جان من تا کیاسیر تلخ کامی بی لب جان پرورت گردم
دران وقتی که تو رخساره خوی کرده بنماییگشایم دیده و حیران گلبرگ ترت گردم
ز خاک آستان او مرا بردار ای گردونز رنج من بیاسا چند خار بسترت گردم
فضولی ره بخاک درگه پیر مغان بردمبیا تا سوی آب زندگانی رهبرت گردم