شمارهٔ ۲۸۰

قافیه: ایتومیکشم۷ بیت

هر لحظه صد جفا ز بلای تو می‌کشمعمری‌ست جان من که جفای تو می‌کشم

جور فلک نمی‌کشم از بهر کام خودگر می‌کشم برای رضای تو می‌کشم

دانسته‌ام که رسم وفا نیست در بتانبیهوده انتظار وفای تو می‌کشم

هردم هزار ساغر خونابه از جگربر یاد لعل روح‌فزای تو می‌کشم

فرهاد و کوه کندن او را چه اعتبارعاشق منم که بار بلای تو می‌کشم

هرشب به ماه می‌کشم از آه صد علمبنگر چه‌ها ز شوق لقای تو می‌کشم

در عاشقی همین نه فضولی یگانه استمن هم جفای زلف دوتای تو می‌کشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان رنج و زحمت‌هایی می‌پردازد که به خاطر عشق و وابستگی به معشوق تحمل می‌کند. او از جفای معشوق و بی‌وفایی‌اش شاکی است و این جفاها را بیش از همه چیز دیگر تحمل می‌کند. شاعر می‌گوید که تنها به خاطر رضای معشوق رنج می‌کشد و هر لحظه به یاد او عذاب می‌کشد. او به عشقش به معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این عشق و فراق، روح او را می‌آزارد. شاعر در نهایت می‌نویسد که خود را به خاطر زیبایی‌های معشوق از جمله زلف‌هایش می‌سوزاند و از درد عشقش گله‌مند است.