شمارهٔ ۲۶۸

قافیه: ستم۷ بیت

به یک جام لبالب آنچنان کن ساقیا مستمکه در شرعم نفرمایند حد شرب تا هستم

فراغت داد از قرب نمازم غایت مستیبحمدالله بیمن باده از تکلیف وا رستم

مرا هرگز نشد توبه میسر از می گلگونبعمر خود نه توبه کردم و نه توبه بشکستم

مرا در ملک رسوایی تصرف می رسد الحقکه خط دور ساغر حجت شرعیست در دستم

بعزم پنج روزه متصل گر غم خورم شایدچه گیرم روزه در جایی که تا ده روز نشستم

کشیدم پیش دیده پردها از پارهای دلازین رخنه ضرر دیدم بمردم می رسد بستم

فضولی جان و دل نگذاشت با من چشم بیمارشز بی دردان بریدم تا به اهل درد پیوستم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که او را آنقدر مست کند که مرزهای شراب‌نوشی را فراموش کند و از محدودیت‌ها آزاد شود. او به این حالت مستی افتخار می‌کند و احساس می‌کند که با نوشیدن شراب، از تمامی تکالیف و دغدغه‌های دینی رها شده است. شاعر به توبه نکردن و یا شکستن توبه‌اش اعتراف می‌کند و احساس می‌کند که در دنیای رسوایی، توانایی تصرف و اختیار دارد. او همچنین اشاره می‌کند که تحت تأثیر درد و غم نمی‌تواند روزه بگیرد، چرا که در حال مستی و شادابی است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که با اهل درد می‌خواهد ارتباط برقرار کند و از بی‌دردان فاصله بگیرد.