شمارهٔ ۲۵۷

قافیه: ندیدم۷ بیت

بسی تاب از غم آن گیسوان پرشکن دیدمکه تا سر رشته وصلت بدست خویشتن دیدم

ندیدم هیچ کس را غافل از افسانه عشقتتو بودی بر زبان هر جا دو کس را در سخن دیدم

جفا هر چند بر من بیشتر کردی نشد کمتروفا کز من تو دیدی از جفایی کز تو من دیدم

مگر شد باغبان دلبسته سرو خرامانتکه او را سست در پروردن سرو چمن دیدم

جراحتهای تازه بر دلم بگشود صد روزنز هر روزن درو دور از تو صد داغ کهن دیدم

نمودی حال مشکین بر بیاض چهره زیباسواد نقطه از مشک بر برگ سمن دیدم

فضولی در هوای دلبران می بینمت گویاندیدی آنچه من زان دلبر پیمان شکن دیدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و درد عشق سخن می‌گوید و به زیبایی‌های چهره محبوبش اشاره می‌کند. او از زیبایی گیسوان معشوقش که باعث رنجش شده، سخن می‌گوید و تأکید دارد که هیچ‌کس جز او در افکارش نیست. شاعر با وجود جفاهایی که از معشوق دیده، هنوز به وفا و عشقش پایبند است. او همچنین احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق و دردهایش در اثر فراق توصیف می‌کند و به محبوبش می‌گوید که از جراحت‌های عشق، زخم‌های کهنه‌ای در دلش به وجود آمده است. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که دیگران نمی‌توانند درک کنند که او چه دردهایی در دل دارد.