شمارهٔ ۲۲۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انگویمش۷ بیت

روی می‌تابد ز من گر ماه تابان گویمشمی رود از پیشم از سرو خرامان گویمش

می خورد خون دلم گر گویمش جان منیمی شود از چشم من پنهان اگر جان گویمش

با چنین حسنی که رشک از لطف آن دارد ملکهر که انسان گویدش نتوانم انسان گویمش

ای خوش آن وقتی که گویم حال دل پیشش ولیهر چه گویم از پریشانی پریشان گویمش

سجده روی بتان را کفر می خواند فقیهاز مسلمانی نباشد گر مسلمان گویمش

نیست در دور رخش روی زمین را خال شببا چنین رخساره چون شمع شبستان گویمش

تیغ بیدادش فضولی بر من احسانیست لیکاز بلای قطع می‌ترسم که احسان گویمش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. او با زبان استعاره و تشبیه، از ماه و سرو یاد می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه معشوقش به راحتی می‌تواند از او دور شود. شاعر به عواطف دردناک خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر بگوید تو جان منی، معشوق به سرعت از او پنهان می‌شود. او همچنین می‌گوید هرچند در توصیف زیبایی معشوق دچار مشکل است، اما از شادی لحظات سخن گفتن با او لذت می‌برد. سپس شاعر به نظرات فقیه اشاره می‌کند که سجده بر بتان را کفر می‌داند و می‌گوید مسلمان، واقعی هیچ معنی خاصی ندارد. او از زیبایی معشوق خود می‌گوید و با آن مقایسه می‌کند که دیگر هیچ چیز بر روی زمین با آن زیبایی برابر نیست. در پایان به نوعی از احساس ترس و اضطراب اشاره می‌کند که ممکن است با تقدیر و فضاهای دشوار زندگی در محبت روبه‌رو شود.