شمارهٔ ۲۲۵

قافیه: اص۷ بیت

زهی جفای تو بر من دلیل رحمت خاصمرا وفای تو نقش صحیفه اخلاص

مدام مطرب بزم غم توام من مستسرود ناله من کرده چرخ را رقاص

خراب باده عشقت ز ننگ عقل بریاسیر حلقه زلفت ز دام قید خلاص

جزای کشتن پروانه شمع را این بسکه از نسیم دم صبح می رسد بقصاص

بلا و درد و غمت قدر داده اند مراکه نیست قیمت هر جنس جز بقدر خواص

غم تو بود مشخص مرا دمی که هنوزنداشتند تعین هیاکل و اشخاص

حدیث عشق فضولی به هیچ کس مگشادرون بحر نباید که دم زند غواص

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگری عمیق از عشق و درد ناشی از آن است. شاعر از رحمت خاصی صحبت می‌کند که در پس جفای معشوق به او نهفته است و وفای معشوق را به عنوان نشانی از اخلاص می‌داند. او خود را در بزم غم عشق مست توصیف کرده و از سرود ناله‌اش می‌گوید. عشق او به قدری عمیق است که عقل را زیر پا می‌گذارد. شاعر به تعبیر زیبایی، پروانه‌ای را که به شمع نزدیک می‌شود، به عنوان نشانه‌ای از عشق می‌بیند و می‌گوید که درد و رنج عشق، ارزش و قیمتی به او داده است. غم معشوق جزئی جدایی‌ناپذیر از وجود او شده و در نهایت، شاعر به اهمیت راز عشق و عدم بیان آن برای دیگران اشاره می‌کند.