شمارهٔ ۲۱۲
غمت روز تنهاییم یار بسشبم هم نفس ناله زار بس
مرا مایه خرمی روز غمدل خسته و جان افکار بس
چه کار آیدم قیدهای دگردلم بسته زلف دلدار بس
سریر سلامت چه جای منستمقامم سر کوی خمار بس
ندارم بکار جهان هیچ کارمرا ترک کار جهان کار بس
چه حاجت بتیغ از پی کشتنمنگاهی ازان چشم خونخوار بس
فضولی ز لذات عالم مراهمان نشئه ذوق دیدار بس