شمارهٔ ۱۸۸

قافیه: اریبرد۷ بیت

رنجیدم از دل خواهمش زلف ستمکاری بردگردد هزاران پاره و هر پاره را تاری برد

تنها نه یار من همین با من ندارد یارییاری نمی بینم که او غم از دل یاری برد

خونی که در دل داشتم با خاک کویش ریختمتا کی دل بی طاقتم هر جا رود باری برد

پیش چراغ ای شمع جولان مکن مپسند دلهر دم ز بهر سایه ات رشکی ز دیواری برد

آن غمزه را رخصت مده کز عشوه سازی هر زمانآزار شیدایی دهد آرام افکاری برد

بر خود خیال زیستن بسته دل بی خود ولیمشکل که آن خونخواره جان از چون تو خونخواری برد

شادم فضولی زان که ره بردم به خاک کوی اوخوش آنکه شیدا بلبلی راهی به گلزاری برد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دل‌تنگی و رنجش خود از محبوب سخن می‌گوید. او به تنهایی و بی‌یار بودن خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ یاری نمی‌تواند غم او را التیام بخشد. در ادامه، شاعر از درد و خون دل خود می‌گوید که به خاک محبوب ریخته و می‌پرسد تا کی باید این درد را تحمّل کند. او به شمعی که در کنار چراغ است هشدار می‌دهد که نباید دل او را آزار دهد. همچنین، نگران است که زهر عشوه‌های محبوب، آرامش افکارش را مختل کند. شاعر در پایان با اشاره به شادی و فضولی‌اش در مورد محبوب، بیان می‌کند که خوشحال است که به کوی او راه یافته و امیدوار است که عشقش او را به سوی خوشی و زیبایی ببرد.