شمارهٔ ۱۸۰

قافیه: بیدارد۷ بیت

بی وجه نمی گریم گریه سببی داردبر حال دلم گریان حال عجبی دارد

آن شوخ کمان ابرو با من نزند حرفیافکند بابرو چین گویا غضبی دارد

تا زنده بود هرگز از جان نکشد منتهرکس که بدل ذوقی از نوش لبی دارد

جنت طلبد زاهد ما روضه کویت رااز بخت بقدر خود هرکس طلبی دارد

از حال دلم بی خود ای شمع چه می پرسیدور از مه رخسارت روزی چو شبی دارد

پا کرده ز سر آید هر دم بسر کویتطفلست در اشکم اما ادبی دارد

خوانند فضولی را گه عاشق و گه عارفمشهور جهانست او هر جا لقبی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و غمناک شاعر اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که گریه‌اش بی‌دلیل نیست و هر گریه‌ای علت خاصی دارد. دلش گریان است و حال عجیبی دارد. از کمان ابروهای معشوق شکایت می‌کند که به او حرفی نمی‌زند و این نشان‌دهنده‌ی دلخوری اوست. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که تا زنده است، هرگز از کسی انتظار نداشته و در زندگی خوشی‌های کوچکی را دارد. زاهدی بهشت را طلب می‌کند، اما او با عشق به کوی معشوق خود، بهشتی دیگر را می‌بیند. شاعر در نهایت اشاره می‌کند که زندگی‌اش پر از اشک و عشق است و هر کس بر اساس سرنوشت خود چیزی طلب می‌کند. او خود را با شمع مقایسه کرده و از حسرت دوری معشوق می‌گوید. در پایان، شهرت شاعری به نام فضولی را ذکر می‌کند که هم عاشقانه و هم عارفانه آثارش شناخته شده است.