شمارهٔ ۱۷۷

قافیه: ارینماند۷ بیت

کار من در عاشقی جز با غم یاری نماندگو برو عقل از سرم با او مرا کاری نماند

رفت مژگانم بسیل اشک از اطراف چشمدر ره خیل خیال گلرخان خاری نماند

عاشقان را تیغ بی صبری ز دام غم رهاندجز دل زار گرفتارم گرفتاری نماند

خواهدم افکند ضعف از پا چنین کز سیل اشکدر فضای دهر بهر تکیه دیواری نماند

هر که بود از صحبت دلگیر من دامن کشیدهمدمم در بزم غم جز ناله زاری نماند

با که بنمایم متاع خویش در بازار دهرجوهر اسرار معنی را خریداری نماند

شد فضولی نقد عمرم صرف در ایام غمبهر اظهار غم ایام غمخواری نماند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق یک عاشق است که به طور مداوم با غم و اندوه در ارتباط است. شاعر می‌گوید که در عشق، جز غم و اندوه یاری نداشته و عقل و تدبیرش نیز از این درد دور شده است. او احساس می‌کند که با هر قطره اشکی که می‌ریزد، از وجود خود کاسته می‌شود و هیچ چیز جز دل زار و دردمندش برایش باقی نمانده است. شاعر از نبود همدمی در بزم غم و اندوهش شکایت می‌کند و می‌نالد که هیچ کس مایل به گوش دادن به دردهایش نیست. او در تلاش است تا احساسی عمیق را به دیگران نشان دهد، اما به نظر می‌رسد کسی برای فهمیدن و درک کردن وجود ندارد. در نهایت، شاعر می‌فهمد که عمرش در این روزهای غمگینی که می‌گذرد، به هدر رفته است.