شمارهٔ ۱۰۷

قافیه: رنگذاشت۸ بیت

هجوم سیل سرشکم ز دل اثر نگذاشتز من که آتشم این آب یک شرر نگذاشت

درون سینه من هر چه بود آتش عشقهمه بسوخت غمی چند بیشتر نگذاشت

جفا نگر که ز بهر تسلیم شب هجرخیالی از تو مرا اشک در نظر نگذاشت

بحال دیده بگریم که بهر گریه اوحرارت دل من آب در جگر نگذاشت

غلام زخم خدنگ توام که خون دلمبرون بریخت بامید چشم تر نگذاشت

کجا روم که سرکشم بجز دیار فناز بهر بودن من منزل دگر نگذاشت

هزار بار شدم مایل طریق ورعمرا محبت خوبان سیمبر نگذاشت

هزار شکر که لطف ازل فضولی راز لذت الم عشق بی خبر نگذاشت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق درد و عشق می‌پردازد. شاعر از وضعیت خود در برابر عشق و جدایی می‌گوید و بیان می‌کند که درد درونش مانند سیل او را تحت تأثیر قرار داده و هیچ نشانی از آرامش یا راحتی برایش باقی نمانده است. عشق او همه چیز را سوزانده و او را از هرگونه امید و آرامش محروم کرده است. همچنین اشاره می‌کند که در دوران جدایی، هیچ خیالی از محبوبش نمی‌تواند او را تسلی دهد و او را در گریه‌هایش تنها می‌گذارد. شاعر از زخم‌هایی که از عشق دیده و غم‌هایی که در دلش است، سخن می‌گوید و در نهایت، از عدم توانایی خود در فرار از این درد و عشق یاد می‌کند. این شعر از تجربه انسانی عمیق و پایداری در عشق و درد ناشی از آن حکایت می‌کند.