شمارهٔ ۱۰۵

قافیه: ات۷ بیت

بی لبت قطع نظر کرده ام از آب حیاتدارد از شام غمت آب حیاتم ظلمات

رفت با درد وغمت صبر و ثباتم از دلغم و درد تو بدل شد بدل صبر و ثبات

شیوه مهر و وفا از تو نمی باید خواستچون توان خواست صفاتی که نباشد در ذات

نه چنان بسته بزنجیر بلایت شده امکه توانم گذرانید بدل فکر نجات

ما فقیریم تو سلطان چه عجب گر ما رابترحم رسد از خرمن حسن تو زکات

آنچنان ساخته ضعفم که اگر بحث کنندنتوانم که کنم هستی خود را اثبات

وقت آنست فضولی که ز غم باز رهمچند در غم گذرد بی رخ یارم اوقات

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جدایی و غم ناشی از آن سخن می‌گوید. او از عشق و دلتنگی‌اش برای معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که از زندگی‌اش بی‌معشوق نمی‌تواند لذت ببرد. درد و رنج‌های ناشی از جدایی موجب شده که صبر و ثباتش را از دست بدهد. او به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند از محبوبش ویژگی‌هایی بخواهد که در ذات او وجود ندارد. همچنین اشاره می‌کند که با وجود احساس ضعف و نیاز، نباید به محبوبش هیچ‌گونه انتقادی کرد. در پایان، آرزو می‌کند که روزی از غم جدایی رها شود و دوباره به وصال محبوب برسد.