بخش ۲۲ - فی آداب السُلوک
رو از این خودبینی استغفار کندر بَرش خود را حقیر و خوار کن
توبه کن از این وجود ناسپاساِنّهُ ذَنبُ بِذنب لایَقاس
همچو مردان در طریق حق بکوشبا قناعت باش و صَبّار و خموش
رو بکنج خلوتی دمساز شوباخدای خویشتن همراز شو
طاعت حق را شعار خویش کنفارغ ایندل را ز هر تشویش کن
پاک کن دل را ز هر بیم و امیدهمچو آزادان نه مزدور و عَبید
در بلاها دل قوی باش و صبوراّنه قَدکان مِن عَزمِ الاُمور
رکن ایمان است صبر(؟؟؟؟)لَیسَ ایمان لِمَن لاصَبَر لَه
بر در حق نالههای زار کناز خطاهای خود استغفار کن
رأس آنها دوستیّ دُنیی استمنشأ این دوستی خودبینی است
رو از این خودبینی استغفار کندر بَرش خود را حقیر و خوار کن
توبه کن از این وجود ناسپاساِنّهُ ذَنبُ بِذنب لایَقاس
توبه عام است از عصیان دوستتوبه خاص از لِقای غیر اوست
وَاتَقّوا حَقَّ التُّقاةِ یا کراماِتّقاءَ الخاصِّ لاتَقوَی العَوام
تقویِ عام از حرام و شُبهها استتقویِ خاصان حق از ماسَوی است
زآنچه از حق نیست دل کن تخلیهوز صفات اللّه بنما تحلیه
نفس را زآداب افعال و تُروککن مهیای تجلّی در سلوک
از سکوت و عُزلت و جُوع و سَهَرهمچو مردان، بند بار این سفر