شمارهٔ ۹۶

۵ بیت

دارم بتی که سرو بود از قدش خجلدر کوش گلرخان جهانند پا به گل

ای ماهرو ز رخ چو گشایی نقاب راخورشید می‌شود ز جمال تو منفعل

تا گشته‌ام ز بزم تو من دور روز و شبخون می‌چکد ز دیده غمدیده متصل

خون زآن سبب ز دیده چکد دم به دم مراکز غمزه‌ات خدنگ جفا می‌خلد به دل

خاقان مرا ز آتش عشق پری‌رخانکانون سینه شعله‌صفت گشت مشتعل