شمارهٔ ۱۳

۹ بیت

خار ملامت بیا دست جزع بر دعایا بکشد مدعی یا بنوازد خدا

در طلبت مانده‌ام من به بیابان غمگمشدگان را مگر عشق شود رهنما

هجر تو ما را ز غم داده به باد ستمشرح نکرد از غمم پیش تو باد صبا

گر ز جفایم کشی از سخن مدعیفتل من ار کام توست هست مرا مدعا

این همه پیشمان و عهد آن همه عجز و نیازهیچ به یادت نماند ای صنم بی‌وفا

با دل شاهان ستم با دل درویش همفرق ندارد چرا پیش تو شاه و گدا

در طلبت می‌دوم در عقبت کو به کوتا بخرامد فلک من ننشینم ز پا

سینه نهم بر سنان دیده دهم بر خدنگیا بنوازی به لطف یا بکشی از جفا

عهد و وفایی که بست چون دل خاقان شکستآن صنم زودرنج آن بت دیر آشنا