شمارهٔ ۵۷
شهان را خاک پایت تاج سر بادغبار مقدمت کُحلِ بصر باد
الا ای آفتاب اوج خوبیتو را تاجِ فلک زیبِ کمر باد
گشایی پر چو بر اوج نکوییهمای آفتابت زیر پر باد
نهال قامتت در گلشن جانهمیشه از دل من بارور باد
به بستان نکویی چون صنوبرنهال قامتت را دل ثمر باد
ز قدت پا به گل سرو و صنوبرز رویت منفعل شمس و قمر باد
خطا هرگز مبادا در خدنگتخدنگت را به دل دائم گذر باد
کسی گر غیر من روی تو بیندبه چشمش هر مژه چون نیشتر باد
خدنگ ناز آن ابروکمان راهمیشه سینهٔ خاقان سپر باد