شمارهٔ ۲۷
خط به گرد مهت دمیده خوش استدل شوریده، آرمیده خوش است
وسمه بر ابروان خویش گذارکآن کمان روز و شب کشیده خوش است
نارپستان یار کوچک بِهکاین چنین میوه نارسیده خوش است
بسملم کن که تا تپم در خونکشته در خون خود تپیده خوش است
یار خاقان ندیده روی برفتآری آهوی من ندیده خوش است