شمارهٔ ۱۴۴
هجران تو سوخت بس که جانمهر دم ز دو دیده خونفشانم
حال دل من ز من چه پرسیدل در بر توست من چه دانم
آخر ز تو دلستان من زارکام دل خویشتن ستانم
درد غم عشقت ای دلافروزآمیخت به مغز استخوانم
پا بر سر من گذار یک بارعمریست که خاک آستانم
خاقان ز غم مه زمینیبگذشت فغان ز آسمانم