شمارهٔ ۱۳۸

۵ بیت

من پای بست قامت زیبنده‌اش شدمخانه خراب سرو خرامنده‌اش شدم

ای دل بگو که کیست خداوند این غلاماین بنده‌ که بود که من بنده‌اش شدم

آمد به کلبه من و جان کردمش نثاراز بی‌بضاعتی‌ست که شرمنده‌اش شدم

خندید و گفت از غم هجرم نمرده‌ایگریان به روز وصل من از خنده‌اش شدم

با صد فریب دل ز کفم آن صنم گرفتخاقان اسیر چشم فریبنده‌اش شدم