شمارهٔ ۱۱۸
ای آن که ربوده از سرم هوشخواهم که بگیرمت در آغوش
باد یاد تو یاد هر دو عالمیک باره ز دل شده فراموش
چون من به غمش صبور بنشینای بلبل دل شکسته مخروش
گر غیر دهد شکر چو زهر استور زهر دهد ز دست او نوش
این مذهب عاشقیست خاقانزنار ببند و زهد مفروش