شمارهٔ ۹۸
یک ناوک ارنه در دل صد پاره بشکندرنگ نفاق بر رخ سیاره بشکند
هر لحظه بشکند نفس از بار بیبریکاش این نهال بیهده یکباره بشکند
ز آنجا که فتنهجویی حسن ستیزه خوستمژگان ز باد دامن نظاره بشکند
عشقش کند به داروی بیچارگی درستگر شیشهات ز کشمکش خاره بشکند
هر شب کنم ز درد نفس صاف و تن زنمترسم ز نالهام دل سیاره بشکند
گویم شهید کیست فصیحی ولی مبادرنگ حیا در آن گل رخساره بشکند