شمارهٔ ۷۶

۷ بیت

سالها دیده ما را مژه دربانی کردآخرش برد و سراپرده حیرانی کرد

سینه بی جگر از زخم تو پهلو دزدیدحیرتش آمد و ناسور پشیمانی کرد

گنج دردی به تماشای دلم آمد و دوشاین مصیبت کده را واله حیرانی کرد

حکم عشقست که دود جگرش پخته کندآن خس خام که با شعله گران جانی کرد

شوری چشم هوس بود که مشاطه حسنرفت و از زلف تو تعویذ پریشانی کرد

شعله‌ای بودم و سیر جگرم بود هوسعشقم آورد و در آتشکده زندانی کرد

شکر طغیغان جنون گوی فصیحی که سحرخس ما را نفس شعله فسون‌خوانی کرد