شمارهٔ ۶۳
از عافیت طراوات گلزار کس مباداین شعله مهربان خس و خار کس مباد
از وصل جوش داغ نیازم فرو نشستمرهم طبیب سینه افگار کس مباد
بوی طرب چو غنچه کند سرگران مرااین گل نصیب گوشه دستار کس مباد
دوزخ مرا ز روضه رضوان نکوترستاین خاک سایهپرور دیوار کس مباد
نه شربت غمی نه جگر سوز ماتمیبیمار دار کس دل بیمار کس مباد
دام و قفس به ناله درآید ز نالهاماین مرغ دلشکسته گرفتار کس مباد
غم دوش بیحجاب فصیحی دلم شکسترنگ حیا شکسته به رخسار کس مباد