شمارهٔ ۵
چو آفتاب کند تاب شرم ماه ترابه موج فتنه درآرد خط سیاه ترا
به چشم زخم بگریند کشتگان که مبادز دیده اشک برد لذت نگاه ترا
چه گلشنی تو که مشاطگان کشور حسنبه نوبهار بروبند خوابگاه ترا
تو مست جور و من از رشک غرق خون که مبادبه نام خویش نویسد ملک گناه ترا
ز باغ شعله فصیحی گل مراد بچینکه نوبهار فکند از نظر گیاه ترا