شمارهٔ ۲۰۸
ره گر اینست درین بادیه گمراهی بهخنده غفلتم از گریه آگاهی به
دامن مرحمت ای اشک ز رویم برچینمکنش سرخ که رنگ چمنم کاهی به
چون طپد در هوس دست طلب دامن دوستدست امید مرا حسرت کوتاهی به
گرنه درویش دو عالم به غمی نفروشداز کلاه نمدش تاج شهنشاهی به
شیر غم پنجه چو بگشاد فصیحی مستیزمرد این معرکه را صولت روباهی به