شمارهٔ ۱۹۵
تا کی چو طفل عقل دم از مهر و کین زنیمکو همتی که پای بر آن و بر این زنیم
تلخیم در مذاق جهان همچنان اگرصد بار غوطه در شکر و انگبین زنیم
خاکستریم و باز به صد حیله خویش راسوزیم تا دمی نفسی آتشین زنیم
گریند شام ماتم ما دوستان ماچون صبح خنده در نفس واپسین زنیم
خاکیم و بردبار نه آن نازنین زلالکز جنبش نسیم گره بر جبین زنیم
ز آن شعلهای که سینه آتش کباب اوستکو یک شرر که در جگر کفر و دین زنیم
دستم نماند بس که فصیحی به سر زدیمزین پس به جای دست مگر آستین زنیم