شمارهٔ ۱۸۸

۵ بیت

ما دو عالم را ز موج غم خراب انگاشتیماین دو دریای مصیبت را سراب انگاشتیم

چون درین ره آب حیوان کار آتش می‌کندآتشی هر گام نوشیدیم و آب انگاشتیم

این کهن افسانه ما هیچ پایانی نداشتلب فروبستیم و عالم را به خواب انگاشتیم

همت خفاش شمع بینش ما برفروختظلمت شب را چراغ آفتاب انگاشتیم

زآتش حسرت فصیحی دیده را کردیم خشکتازه گل‌های وفا را بی گلاب انگاشتیم