شمارهٔ ۱۶۳
چون سینه ماتمزدگان غرقه داغمدر کسوت سوسن شکفد لاله راغم
آه این چه نسیم است که از دامن نازشصد خرمن گل ریخته در جیب دماغم
در کام سمندر شکند شهد سلامتگر تربیت شعله کند پنبه داغم
در سوختن از بس که حریصم چو شوم گمدر پیکر پروانه بجویید سراغم
آهم خبر مرگ مرا داشت فصیحیمرثیه پروانه بود دود چراغم