شمارهٔ ۱۵۶
بترس از آن که دمی دامن سحر گیرمچو شعله دم به دم از سوز سینه درگیرم
به کوی زخم فروشان روم به سنه چاکهزار زخم در آغوش یک جگر گیرم
بیا شکفته و شیرین که گر مرا باشدرخ و لب تو جهان در گل و شکر گیرم
به فتوی جگر از شمع خویشتن هر شبهزار شعله به تاوان بال و پر گیرم
شدم مسافر اقلیم دل فصیحیواربود که دامن دردی درین سفرگیرم