شمارهٔ ۱۳۱

۶ بیت

هرگز مباش آتش سوزان سپند باشخود را بسوز و دفع هزاران گزند باش

چون شعله سرمکش که برآرند از تو دودشو خاک راه و در دو جهان سربلند باش

آزاده زی و صید غزالان درد راچون طره نگار سراسر کمند باش

گر عافیت بسوخت ترا شکر غم بگویممنون بخت و طالع ناارجمند باش

زین دوستان دشمن و زین دشمنان دوستگاهی سرشک حسرت و گه زهر خند باش

زهر هلاهلی تو فصیحی ولی ز دوردر کام دشمنان هوس دوست قند باش