شمارهٔ ۱۱۰

۹ بیت

دوش از تب پیکرم چون شعله آتش بال بودبر لب خاموشیم مهر ادب تبخال بود

رنج و راحت در مزاج درد و درمان می‌گداختسونش الماس و ریش دل به یک منوال بود

شعله زد شوق و در گوش شهیدان پنیه سوختبر لب حیرت خموشی موج قیل و قال بود

دوست از دشمن نداند کفر و ایمان پوش حسنفتنه هم از بوی این سنبل پریشان حال بود

زود بالد تیره‌روزی در گلستان وفاورنه این بخت سیه در روز اول خال بود

پرگشودن بار نومیدی ز گلشن بستن‌ستنوحه ماتم برین مرغان صدای بال بود

چشم گفتاری درین گلزار از دل داشتمچون شکفت این غنچه زیر لب زبان لال بود

من ندانم آتش و گل این قدر دانم که دوشجیب و دامانم درین گلزار مالامال بود

از نیاز فصیحی سوخت استغنای نازهر نگاه شوق را صد جلوه در دنبال بود