شمارهٔ ۹۶ - نعت
زهی صد پیر کنعانی مریدتدو صد یوسف غلام زر خریدت
گلت بشکفت اندر گلشن قربنسیم باغ وحدت چون وزیدت
شدی افلاک رو چون مژده وصلرسانید آسمان پیما بریدت
چه باک از رنج عالم پیکرت راچو دل در مأمن قرب آرمیدت
به بام کعبه پایت نارسیدهلوای قدر بر گردون رسیدت
مقفل چون بود درهای رحمتچون زلفین آمده پیچان کلیدت
دران در فانیا گویی گدایمز خیل آن سگان کو که دیدت؟