شمارهٔ ۹۰ - تتبع خواجه

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انهبسوخت۸ بیت

دل چو پروانه ز شمع رخ جانانه بسوختوه چه پروانه که از شعله او خانه بسوخت

موی خال تو بران شعله عارض عجب استنشود سبز چو هر گه به زمین دانه بسوخت

عشق در سینه ام افتاد کزان سوخت دلمآتش افتاد به ویرانه که دیوانه بسوخت

شوق در هجر نشد دفع و به دل آتش زدشمع را شب بنشاندند و ازان خانه بسوخت

خرقه پر می شد و در خلوتم افتاد آتششعله در رخت در افتاد که کاشانه بسوخت

شعله شمع رخت شاند به خاک سیهمگرم خاکیست چو بال و پر پروانه بسوخت

ماند عریان و ذلیلم که ز جرم تو بهپیر میخانه مرا خرقه به جرمانه بسوخت

فانی ار دردکش میکده شد نیست عجبباده پالاش چو از آتش میخانه بسوخت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و آثار آن بر دل می‌پردازد. دل او همچون پروانه‌ای است که به شمع زیبایی می‌سوزد و به خاطر عشق، دچار آتش سوزان می‌شود. او به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که موی او مانند شعله‌ای است که جان او را می‌سوزاند. عشقش در دلش شعله‌ور شده و او را به ویرانی و دیوانگی رهنمون می‌کند. شاعر از تنهایی و دلتنگی در هجر می‌گوید و احساس می‌کند که هیچ چیز به او آرامش نمی‌دهد. در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که عشق و درد آن، او را به صورتی عریان و ذلیل کرده و از جرمی که عاشق شده، خرقه‌اش به آتش می‌سوزد. به‌طور کلی، شعر، احساسی عمیق از عشق و عذاب آن را به تصویر می‌کشد.