شمارهٔ ۸۳ - ایضا له

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهینیست۷ بیت

مرا که جز به خرابات عشق راهی نیستبه غیر درگه پیر مغان پناهی نیست

ز بهر سجده بتی گر طلب کنم چه عجببه غیر بت چو سرم را حواله گاهی نیست

به قتل من چه کشد غمزه ات صف مژگانز بهر مور کشی حاجت سپاهی نیست

ز اهل حسن خلاص است ملک دل بی توسپه چه کار کند در میان چو شاهی نیست

به صدق دعوی عشقم طلب مکن دو گواهکه اندرین سخنم جز خدا گواهی نیست

وفا ز جسم تو گر دل نخواست عیب مکنبه کس چنین طمع از ترک دل سیاهی نیست

مجو به دشت فنا سبزه و گل ای فانیچرا کز آتش آهم درو گیاهی نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود سخن می‌گوید و این احساسات عمیق را با تصاویری شاعرانه بیان می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که جز در خرابات عشق، راهی ندارد و تنها پناهش در درگاه پیر مغان است. شاعر به خود می‌گوید که در برابر بت عشق، اگر سرش را قربانی کند، جالب نیست زیرا هیچ چیز دیگری به جز این عشق برایش مهم نیست. او همچنین به شدت دلبستگی‌اش به معشوق را بیان کرده و می‌گوید که دلش بدون آن محبوب بی‌معناست. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که در دنیا چیزهای فانی وجود دارد و هیچ چیز دائمی نیست، پس باید به عمق عشق و معانی واقعی آن توجه کرد.