شمارهٔ ۶۸ - ایضا له

قافیه: ایتوبست۷ بیت

کسی که دل ز سر زلف مشک‌سای تو بستامید جان به لب لعل جان‌فزای تو بست

غریب کوی تو شد دل بپرس گه گاهشچرا که رخت سفر از وطن برای تو بست

نگر تموج خون خواست نقش بند ازلچه نقش هاست که بر لعل گون قبای تو بست

کشای چشم ترحم به سوی مقتولتکه دیده از چمن دهر از جفای تو بست

به باغ وصل مکن دلکشای بیش ای گلچو غنچه هر که گره در دل هوای تو بست

چراست پای تو خون مرغ نامه بر گویاسپهر نامه خونین دلم به پای تو بست

به شام هجر چو پروانه سوختی فانیمگر که شمع سپاه از پی فنای تو بست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی به محبوبش صحبت می‌کند. او می‌گوید که کسی که به عشق تو دل بسته، امید خود را به زیبایی تو گره زده است. دل او در حسرت دیدار محبوب غریب و دور افتاده شده و از سفر به سوی او یاد می‌کند. شاعر به نقش و تأثیر زیبایی محبوبش بر دلی که اسیر عشق اوست اشاره می‌کند و از گوشه چشمی برای ترحم به عاشق رنجیده‌اش می‌طلبد. همچنین، او می‌گوید که دل عاشق باید از آزارهای محبوب به دور باشد و با توجه به زیبایی‌های او، دل را خوش نکند. در پایان، احساس سوختن و فنا به خاطر هجران را نمایان می‌کند و از درد جدایی شکایت می‌کند. این شعر به زیبایی و احساسات عمیق عاشقانه پرداخته و نشان‌دهنده تأثیرات عشق بر دل و زندگی فرد است.