شمارهٔ ۵

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ودمارا۹ بیت

گر اول آتش عشق آسان نمود ما رازد یک شرر بر آورد از سینه دود ما را

آرام و خواب از ما ای همدمان مجوییدرفت آنکه چشم راحت خوش می غنود ما را

شام وصال را مه خوشید بود از هجردر روز تیره افکند چرخ حسود ما را

بس دیر اگر میسر شد بزمگاه معشوقزانجا فلک برون راند بسیار زود ما را

زین سان که وصل معدوم افتاد و هجر موجودنابود بهتر ای دل صد ره ز بود ما را

سنگ جنون فکنده در قتل کوشد امروزآن کاو بزنده داری شب می ستود ما را

از کفر عشق در دین شد رخنه ها که کردندصد گونه سرزنش ها گبر و جهود ما را

ساقی ز حد فزون ده می کز ملال دورانهر دم ملال دیگر در دل فزود ما را

فانی چسان توان بد در شهر بند هستیچون ره به نیستی ها هجران نمود ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عشق و هجران می‌پردازد. شاعر از دشواری‌های عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که در آغاز عشق، همه چیز آسان به نظر می‌رسد، اما با گذشت زمان و بروز مشکلات، عذاب و درد به وجود می‌آید. او از غم و اندوه ناشی از جدایی و فقدان آرامش صحبت می‌کند و به تضاد عشق و هجر اشاره دارد. شاعر همچنین به ناامیدی و تلخی زندگی اشاره می‌کند و از سوز و گداز عشق و جنون ناشی از آن می‌نالد. در نهایت، او نتایج دردناک عشق و وفاداری را به تصویر می‌کشد و سوال می‌کند که چگونه می‌توان در دنیای پر از رنج و جدایی زندگی کرد.