شمارهٔ ۴ - تتبع میر
گر پرده اندازد مهم آن روی آتشناک راسوزم به آه آتشین نه پرده افلاک را
خواهی چو قتل ای کج کله حاجت به تیغت نیست وهاین بس که بشکستی بته طرف کلاه چاک را
افتد به مردم صد خطر گوید ملایک الحذرهر سو که سازی جلوه گر آن قامت چالاک را
با هر کس ای سیمین بدن منمای روی خویشتنباید چو چشم پاک من ز انسان جمال پاک را
ساقی ز بیداد جهان صد غم بدل دارم نهانجامی بدار و وارهان زانها من غمناک را
باید که مستی فن کنی دیر مغان مسکن کنیگر بایدت روشن کنی آئینه ادراک را
فانی در این دیر الم چون مهلکت شد زهر غمچون مرشد جان بخش دم زو نوش کن تریاک را