شمارهٔ ۳۰ - تتبع میر

قافیه: ارجدا۷ بیت

وه که در وقت گلم زان گل رخسار جداگل جدا آتش من نیز کند خار جدا

از جدایی من و یار ابر ز تأثیر بهارمن جدا گریه کنان ابر جدا یار جدا

چه فراق است که جانان چو جدا گشت ز مندل ز جان گشت جدا جان ز تن زار جدا

آن پری پیکر ازین خسته جدایی طلبدهمچو جان کو شود از پیکر بیمار جدا

در و دیوار ز هم گشت جدا بس که زدمسر جدا بر در آن کوی و به دیوار جدا

ساقیا داروی بیهوشیم افکن در میکه نباید به دلم هوش ز دلدار جدا

فانیا جام فنا نوش درین دیر اگربی‌خودی خواهی از آن دلبر خمار جدا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به موضوع جدایی و تاثیر آن بر دل و جان خود می‌پردازد. او از زیبایی یار و درد جدایی شکایت می‌کند و می‌خواهد که دردی که از فراق دارد، با می و نوشیدن دوا گردد. شاعر از گریه و دل‌تنگی خود در برابر این جدایی می‌گوید و به احساس عمیق خود نسبت به یار پرداخته، احساس می‌کند که جدایی او را از جانش نیز جدا کرده است. در نهایت، او به دنبال فراموشی درد جدایی است و از ساقی می‌خواهد که به او نوشیدنی افشانی کند تا بتواند از این وضعیت رهایی یابد.