شمارهٔ ۲۷ - جواب خود گوید
زهی به خار مژه صد هزار زار ترااسیر دو گل عارض دو صد هزار ترا
مباد جور خزان از بهار زیباییچنین که تازه شد گلشن عذار ترا
دلا ز ناله مکن دعوی شکیباییچو دوست جلوه نماید چه اختیار ترا
دوا به کلبه خمار جام گلرنگ استگهی چو غنچه کند محنت خمار ترا
چو عمر میگذرد جام می ز دست منهکه وارهاند از اندوه روزگار ترا
مکش تو دامن اگر دامنت کشد خاریبه خاک اهل وفا چون فتد گذار ترا
مرو به باد خودی فانیا به وادی فقرکه اندر او به چنین بار نیست بار ترا