شمارهٔ ۲۶۱ - تتبع خواجه عصمت
چو خاک راه توام ای تو شاه جرعه کشانز نیم خورد میت جرعه ای به خاک افشان
هزار شرم ز دینم که هر شب از مستیمغان برون فکنندم ز خاک دیر کشان
سحر ز رنج خماریم ناخوش ایساقیبه سازمان بدو جام می صبوح خوشان
ز جام وصل تو سیراب صاف نوشانندچه شد به دردکشان نیز جرعه ای بچشان
غلام پیر مغانم که خاک دیرش رابه بال خویش بروبد ملک ز رفعت شان
چه حد نام تو بردن که من به عشق توامغلام ماه وشان ای که شاه ماه وشان
مجو نشانه فانی که تا بشد عاشقازو بدشت فنا کس نیافت نام و نشان