شمارهٔ ۲۶۰ - تتبع مخدوم

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: شان۷ بیت

رندی که پا برون نهد از دیر سرخوشانهست از علوشان برهش فرق سرکشان

مجنون وشان وصل کجا زانکه پا نهندبا صد هراس و بیم به کوی پریوشان

خوش آنکه شد ز دنی و عقبی به میکدهدامن کشان ازین و ازان آستین فشان

چون در کشید یکدو قدح وانگهش نماندنی از می و نه میکده نی از خودش نشان

مخفی است سر کار ازان شد دلیل جهلبر اهل بحث و مدرسه دعوی علمشان

روح الله اش ز طارم مهرست جرعه خواهبر بام دیر پیر مغان بین قدح کشان

فانی براه فقر و فنا خاک اگر شویبالای چرخ جای کنی از علوشان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و هوای عارفانه و عشق به میگساری و خودفراموشی است. شاعر به مقابله با دانشمندان و اهل بحث می‌پردازد و می‌گوید که خوشا به حال کسی که از دنیای مادی و آخرت به میکده پناه برده و از آنجا آزاد می‌شود. او از بی‌خبری عالمان از حقیقت صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که در میکده، انسان می‌تواند به حالتی از ویرانی و فنا برسد که در آن خبری از خود و دنیا نیست. این شعر به نوعی تشویق به رهایی از قید و بندهای دنیوی و پیدا کردن آزادی در نوشیدن شراب و رسیدن به مقام عارفان است.