شمارهٔ ۲۳۶ - تتبع خواجه
نیست دل اینکه منِ زارِ بلاکش دارماز تو در سینه خود پارهای آتش دارم
ساقیا جرعه میْ ده که به امید وصالدرکشم چند دل از هجر جفاکش دارم
روکشا جمعیتم را که من سوداییدل چو آن طره آشفته مشوش دارم
هر طرف چابک رعنای من اندر جولانمن سر خویش چو خاک سم ابرش دارم
به قد خم شده چون ماه نو انگشتنمااین همه شهرت ازان چابک مهوش دارم
گر رسد ناخوشی از خلق خوشم چون فانیزانکه با ناخوشی اهل زمان خوش دارم