شمارهٔ ۲۲۱ - تتبع مخدوم

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انکردم۷ بیت

باز در دیر مغان آه و فغان آورده‌امعالمی را از فغان خود به جان آورده‌ام

از گناه توبه با زنار گبر خویش رادست و گردن بسته در دیر مغان آورده‌ام

هرچه میخواهی به این رسوا بکن ای مغبچهکانچنان کِت خواستی دل آنچنان آورده‌ام

لطف پیر دیر هست افزون ز جرم من از آنار کند شرمنده سر بر آستان آورده‌ام

ساقیا رطل گرانم ده که از شرمندگیسر به زیر افکنده خود را سرگران آورده‌ام

گرچه از نام و نشان آزادم اما داغ عشقبر جگر از بی‌نشانی‌ها نشان آورده‌ام

لایقالی گفته سر عشق را چون پیر دیرفانیا چون گویم ار صد داستان آورده‌ام

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای خود در دیر مغان می‌پردازد. او از فغان و آه‌هایی که بر دلش سنگینی می‌کند صحبت می‌کند و به توبه و گناه اشاره می‌کند. شاعر احساس شرمندگی و ناپاکی خود را ابراز کرده و خویشتن را در دل دیر مغان به خداوند عرضه کرده است. او از ساقی درخواست نوشیدنی دارد تا بتواند رنج‌های درونی خود را فراموش کند. عشق عمیقش را با زبان لایق و اشاره به حالتی بی‌نشانی بیان کرده و اعتراف می‌کند که با وجود نام و نشان آزاد، هنوز در دل داغ عشق دارد. از گفتن داستان‌های عشق خود نیز خسته نشده و آن را ادامه می‌دهد.