شمارهٔ ۲۱۶ - در طور مخدوم

قافیه: ینم۷ بیت

در دیر مغان شیفته پیر و جوانمخاک قدم مغبچه و پیر مغانم

ایام قدح خواریم ای شیخ چه پرسیاز غایت مستی چو شب از روز ندانم

من بیخود و پرسند که چونی چه جوابست؟این مسأله را چونکه ندانم که چسانم

چون بوسه به پای تو زدم کرد دلم ضعفکز پای تو برداشتن سر نتوانم

سیر ملکوت از قدح پر کنم آریاین نوع سبک روح از آن رطل گرانم

زان روی به میخانه کنم عزم که یک دماز رنج خودی خاطر خود را برهانم

فانی به بیابان فنا رفت چو شد مستامید ازو چونکه شوم مست نمانم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیتی از عشق و مستی اشاره دارد که در آن بینش و خودآگاهی را از دست داده است. او خود را شیفته و مجذوب پیر و جوانان ساکن در دیر مغان می‌بداند و به طرز خاصی عشق و خنکای پای محبوب را توصیف می‌کند. احساساتی چون بی‌خودی و ناتوانی در پاسخگویی به پرسش‌های زندگی، به وضوح بروز می‌کند. شاعر اظهار می‌دارد که با بوسیدن پای محبوب احساس ضعف می‌کند و نمی‌تواند از آن دست بکشد. او به هدیه‌ای که از مستی عائدش می‌شود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که از رنج و عذاب خود به دنبال رهایی است. در نهایت، او به فنا و زوال زندگی و امیدی که در مستی وجود دارد، اشاره می‌کند.