شمارهٔ ۱۹۹ - مخترع

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: میدگر۷ بیت

دل صدپاره‌ام از لعل تو خونست دگرهر دم از رهگذر دیده برونست دگر

دل مجنون که دران زلف شد ای باد صباگو که در حلقه آن سلسله چونست دگر

ز سر نو مگر آراسته مشاطه صنعکه رخت چون مه و خط غالیه گونست دگر

آن پری عشوه کنان جام میم داد به دستدر سرم آتش مستی و جنونست دگر

دل که پیرانه دم از بازوی تقوی میزددر کف عشق یکی طفل زبونست دگر

رسته بودم ز غم عشق چو یار آمد وایکان غمم از حد و اندازه فزونست دگر

ای طبیب از سر فانی مگذر زان که ز هجرضعف بیرونش به اندوه درونست دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عاشقی سخن می‌گوید. دلش به خاطر معشوقش در عذاب است و هر لحظه درد و حسرت او بیشتر می‌شود. او به زلف معشوق و زیبایی‌هایش اشاره می‌کند و از تغییر حال خود به خاطر عشق می‌گوید. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که وقتی یار به او نزدیک می‌شود، غم و اندوهش بیشتر می‌شود. او از طبیب درخواست می‌کند که به حال او توجه کند و از درد هجرانش، که درونی و عمیق است، غفلت نکند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که در عشقش به حدی رسیده که دیگر نمی‌تواند از غم و رنج خود فاصله بگیرد.