شمارهٔ ۱۹۱ - تتبع خواجه

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رمیکنند۷ بیت

باده صافست و خرابات صفایی داردروم آن سو که عجب آب و هوایی دارد

جامه سرخ ببر کرد و دلیلست به خونزانکه از خون کسان رنگ قبایی دارد

جلوه ابرویت از می سرم افکند بزیرگو بکن سجده که خوش قبله نمایی دارد

سگ وفادار و جفاجو به جهان سگ منشانمن سگ آن کسم ای دل که وفایی دارد

دل که از حسرت رخسار و لبت رنجور استز گل و قند همانا که دوایی دارد

سگ او خون دل من خورد و من غم اوزین که رنج و الم آلوده غذایی دارد

فانیا درد کشانند بلاکش گو روسوی میخانه طمع آنکه بلایی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف زیبایی‌های خرابات و لذت‌های می‌نوشی می‌پردازد. او به رنگ خون و جامه سرخ اشاره می‌کند که نماد عشق و درد است. زیبایی ابروی معشوق نیز توجه شاعر را جلب کرده و او را به سجده و عبادت دعوت می‌کند. همچنین، وفاداری و کاستی‌هایی که در زندگی وجود دارد، به سگ وفادار تشبیه می‌شود. شاعر از غم و حسرت دوری معشوق رنج می‌برد و به دلداری می‌نگرد. در نهایت، او از درد و مشکلات زندگی می‌گوید و به سوی میخانه می‌رود تا تسلی جوید.