شمارهٔ ۱۸۶ - در طور خواجه

قافیه: رالود۷ بیت

خوش آن رندی که از دوران دلش چون زنگ غم گیردسفال میکده بر کف به جای جام جم گیرد

چو ساقی از پی ساغر گزک هم لب بلب بخشدمن دیوانه میخواهم که ساغر دم به دم گیرد

شود چون عاشق و می نوشد از من خوارتر بینیکسی کو در حریم زهد خود را محترم گیرد

چو دارم سیم و زر مجموع حق میفروش است آنو گر آن صرف شد باید گرو را خرقه هم گیرد

نباشد در عجم واندر عرب چون ماه من شاهیکه چون ماه عرب طالع شود ملک عجم گیرد

بدان ماند که یوسف را به سیم قلب سازد بیعکسی کاو گوهر معنی دهد و آنگه درم گیرد

چو فانی هر که خواهد دولت باقی مگر آنکسوجود خویش کرده مرتفع راه عدم گیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره لذت بردن از زندگی و دوری از غم و غصه است. شاعر به رندی اشاره می‌کند که به جای غم، از شراب و خوشی‌های دنیا لذت می‌برد. او از ساقی می‌خواهد که همچنان شراب به او بدهد و می‌گوید کسانی که در زهد و خودپسندی خود را محترم می‌دارند، در واقع کم‌تر از او هستند. همچنین، شاعر به ارزش‌ها و ثروت‌های دنیوی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی ثروتی دارد، باید آن را در راه حق خرج کند. در نهایت، او بر این باور است که کسی می‌تواند به راحتی به خوشبختی نائل آید که از دنیا و خودگذشتگی فاصله بگیرد.