شمارهٔ ۱۸۵ - تتبع مولانا کاتبی
تا خرقه و سجاده ام افتد در می چندخواهم طرف میکده رفتن قدمی چند
درکش قدحی چند و فلک را عدم انگاردر خاطرت از دور چو بینی المی چند
در گلشن دوران همه در دور قدح کنچون نرگس آزاده چویابی درمی چند
پروانه و بلبل به کجایند که گویماز فرقت آن شمع گلندام غمی چند
همدم به جز از باده مسازید حریفاناز عمر گرانمایه چو باقیست دمی چند
حال دل عشاق جگر خوار چه پرسی؟در میکده با عشق و جنون متهمی چند
ای پیر مغان فانی مفلس چو برت شددیدی کمی ای چند و نمودی کرمی چند