شمارهٔ ۱۱۰ - ایضا له

قافیه: ندریخت۶ بیت

گاه خندیدن لبت آب حیات و قند ریختنطق شیرین روانت هم بدان مانند ریخت

رسم مردن شاید ار روزی ز عالم برفتدجان شیرین بس که زان لب‌های شکرخند ریخت

تا شنیدم بسته‌ای با مدعی پیوند و عهدزین سخن یکبارگی پیوندم از پیوند ریخت

در غم یوسف رخی چون گریه من خود نبودگرچه اشک خونفشان یعقوب هم یکچند ریخت

بهر منع باده لعلت یکی در گوش نیستقیمتی درها که شیخ نکته دان از پند ریخت

رست فانی از خمار امید کوثر باشدشهر که جامی بهر آن مخمور حاجتمند ریخت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تأثیرات عشق و زیبایی بر زندگی و روح انسان می‌پردازد. شاعر با اشاره به خنده و لب‌های دل‌ربا، آن‌ها را آب حیات و شیرینی می‌داند که زندگی را به رنگ و طعم تازه‌ای درمی‌آورد. او بیان می‌کند که حتی در مرگ نیز یاد آن لب‌ها و عشق، جانش را پر می‌کند. از طرف دیگر، پیوندهای عاشقانه و احساسات عمیق می‌توانند باعث تأثیرات روحی و عاطفی عمیق شوند، تا جایی که فرد به خاطر غم یا فقدان کسی، اشک می‌ریزد. در نهایت، شاعر به موضوع امید و سرمستی از باده عشق اشاره می‌کند، که این امید می‌تواند موجب رهایی از خمودگی و ناامیدی شود.