شمارهٔ ۹۲
صد شعله ی آه از دل هر گوشه نشین خاستآه این چه بلا بود که از خانه ی زین خاست
آشفته و کاکل بسر دوش فگندهگویا که همین دم ز پریخانه ی چین خاست
دشمن چه فسون خواند که آن شمع دل افروزبنشست چو شاخ گل خندان و حزین خاست
هر چند کزین صف شکنان گوشه گرفتماز جای دگر سخت کمانی ز کمین خاست
در خاتم فیروزه ی شیرین چه حلاوتچون زهر جداییش هم از زیر نگین خاست
سر زد ز دلم صد بته ی صبر بیندیشزین تلخ گیاهی که ازین شوره زمین خاست
هر بار که شمشیر ترا دید فغانیآنگونه برآشفت که مویش ز جبین خاست